Gers! Foundation helpt Roparun met deelname van 4 teams

  • 0

Gers! Foundation helpt Roparun met deelname van 4 teams

Als je zoals ik de diagnose kanker naar je uitgesproken krijgt dan ga je hoe dan ook nadenken over de dood. Hoelang heb ik nog… Je gaat piekeren hoe je het zal zijn in de laatste dagen van je leven. Ben je met je dierbare, krijg je de juiste zorg en aandacht. Als het thuis niet kan die laatste periode dan is het fijn dat je terecht kunt in een hospice, het is wellicht dan niet je eigen huis maar ze bieden wel een thuis.

De Roparun ondersteund de zorgverleners met middelen om een betere zorg te kunnen bieden aan de paliatieve patient en heel belangrijk hun naaste. Vanuit mijn functie als voorzitter van de Gers! Foundation ben ik het hele jaar door bezig met de organisatie van onze deelname aan de Roparun. Afgelopen editie deden wij met 2 teams mee nu met vier… Dat houd in dat je voor 100 m/v alles moet organiseren en coƶrdineren en dat is best een kluif werk maar ik doe met veel plezier. Het is prachtig te zien hoe dat deze mooie diverse groep mensen samensmelten voor dat ene doel. Ik krijg daar energie van!

Ik hoop dat jij een steentje kunt bijdragen, kijk gewoon wat je kunt missen je maakt mij maar nog veel belangrijker heel veel andere mensen heel erg blij.

Doneren kan heel eenvoudig door hier te klikken.

Je kunt ook zelf een bedrag overmaken via NL15 RABO 0195 2185 90 ten name van Stichting Gers! Foundation onder vermelding van Gers! geeft alles. Wat kun jij missen?

Schermafbeelding 2015-11-16 om 15.13.19


  • 0

Best fris… maar WE DID IT!

Dat het dit jaargetijde wat frisser gaat worden… prima… maar vanmorgen stapte ik vol goede moed in mn korte broek en ren-shirt naar buiten om een rondje te gaan rennen…. SODEKLETTER… alle kenmerken van mijn mannelijkheid schoten met de snelheid van het licht naar binnen…. een kreet ala Gerard Joling galmde door het ochtendgloren heen hier op het dorp… Met een spontane aanval van de bibberritus vluchtte ik terug naar binnen…. Na eerst 3x op mijn pols geblazen te hebben en voor de zekerheid even de inhoud van mijn renbroek te hebben gecontroleerd greep ik mijn autosleutels en reed naar de sportschool.

Daar aangekomen ben ik eerst even 20 minuten gaan fietsen om de boel een beetje op te warmen. Hierna trok ik de spreekwoordelijke stoute schoenen aan en liep op de “tredmill” loopbandmachine af… Ik had geen idee hoe je dit ding moest instellen dus na een minuutje snapte wat ik moest doen… ik stelde het apparaat in op 5km en een snelheid van 8.5 per uur…

Nou daar ging ik dan… een beetje onwennig begon ik aan de eerste meters… <– klinkt gek want je komt geen meter vooruit maar je snapt wat ik bedoel. Na een meter of 60 ging het bijna fout ik stapte op het randje voor mij aan… waardoor ik bijna op mn plaat ging… oplossing sneller lopen dus ik de bandsnelheid opgehoogd tot 9.2 per uur…. dit ging lekker…. Nu is het als je “buiten” loopt best lastig om continue hetzelfde tempo te lopen, wind/ondergrond/verkeerssituaties hebben nu eenmaal invloed… Wanneer je op een loopband rent dan blijft dat ding wel die ingeprogrammeerde snelheid draaien dus word je gedwongen om je beentjes ook op 1 tempo te laten bewegen…

Moe maar voldaan liep ik de 5 kilometer op de band… ik zeg een fijn alternatief. Maar het is net Croma je moet er wel even bijblijven voor het juiste resultaat…


  • 1

Running man!

Vanmiddag een rondje wezen rennen, ik heb als opdracht van mijzelf rustig te beginnen, dat lukt goed want Evy fluistert zwoel in mijn oor dat ik 8,7 km per uur loopt. Tussen de neus en lippen door van Evy zegt ze dat ze fier op mij is en ik ga rustig verder. Op het moment dat ik de 3 km aantik komt er een jonge dame van links aan lopen en rent een meter of 2 voor mij. Ik wist even niet wat te doen moet ik mijn testosteron laten zegen vieren en aanzetten dat ik er langs ga of blijf ik er achter lopen om van het uitzicht te genieten ;-). De het duiveltje op mijn rechterschouder zegt kom op Been er op en dr over, terwijl het engeltje zegt doe het niet je blaast je zelf op en dan betaal de de rekening met een langer herstel van je training. Ik moest onderwijl met een dikke glimlach terug denken aan afgelopen zondag toen ik met flinke groep mannen van middelbare leeftijd in Hillegersberg was gestart om hen te begeleiden op de fiets voor hun loopronde van 17km door het achterland heen. Tijdens deze run kwam er een dame in onze richting gelopen en deze werd meteen herkent door een groot aantal van de lopers. De dame in kwestie ik geloof dat ze Froukje heet lachte haar tanden bloot en voegde zich bij ons groepje.

Een ieder van ons hield spontaan zijn buik in en volgde het tempo van deze ranke dame. Langzaam ging zelfs het tempo omhoog en zag ik de zweetdruppels parelen en spetteren op het asfalt langs de Rotte. Toen na een kilometer of 5 Froukje linksaf ging terwijl wij rechtsaf moesten, ging het tempo omlaag, hoorde je de mannen zuchten en de schouders gingen hangen en de buikspieren kregen rust.

Dus boys will be boys en ik dacht ik ga deze dame voorbij op het moment dat ik aanzet en bijna naast haar loopt gaat ze naar links terwijl mijn route recht door was…. Kortom ik heb braaf rustig mijn 5 km gedaan op een tempo dat mij dit keer niet over de kop joeg. Over 2 dagen weer…..

 

Schermafbeelding 2015-10-05 om 16.26.16